چهارشنبه پنجم تیر ۱۳۸۷

می‌خواستم این هفته که نام «هفته زن» را به دوش می‌کشد، چند پست درست و حسابی «زن‌نوشت»وار بنویسم. اما خب مجبور شدم تا پایان «روزه‌ی رسانه‌ای»(+) صبر کنم و حالا نه وقت نوشتن دارم و نه حس‌اش را!... اما مگر می‌شود چیزی ننوشت؟! آنهم وقتی می‌توانی هزار پست با این موضوع بنویسی؟!... پس بر این بی‌حسی غلبه می‌کنم و فقط چند تبریک ساده می‌گویم به بخشی از زنان دوست‌داشتنی زندگیم...
- روزت مبارک مادرم. دوستت دارم به خاطر بیست و چند سال صبرت، ازخودگذشتگی‌ات و تمام کارهایی که فقط به خاطر ما کردی در حالی که خودت و آرزوهایت را از یاد برده‌بودی. کاش روزی بیاید که در چشمهایم نگاه کنی و بگویی دقیقاً آنی شده‌ام که آرزویش را داشته‌ای...
- روزت مبارک خانم سین. دوستت دارم به خاطر قدرت، تدبیر و اعتماد به نفس عجیبت در اداره‌ی زندگی. کاش این خصوصیات خوبت را بیاموزم برای آینده...
- روزت مبارک خانم میم. دوستت دارم با تمام حس تاسفی که در قلبم برایت حس می‌کنم. کاش روزی نیاید که حس کنم دقیقاً شبیه تو شده‌ام! و کاش بتوانی تغییر کنی حتی حالا که کمی دیر است...
- روزت مبارک خانم عین. دوستت دارم و چه قدر جایت خالیست... دوستت دارم به خاطر چند ده سال تلاشت برای زندگی. چه قدر حرص خوردی، چه قدر دویدی، چه قدر گریه کردی و چه قدر زجر کشیدی... هیچ کدامشان(دیده‌ها و شنیده‌هایم) را فراموش نخواهم کرد. مطمئن باش!...
- روزت مبارک خانم تهمیه میلانی. دوستت دارم به خاطر تمام تلاش‌هایت در دنیای مردانه‌ی مردانه‌ی سینما. دوستت دارم به خاطر نگاه زیبا و «متعادل»ات به زندگی. به خاطر حرفهای(اعتراض‌های) دوست‌داشتنی‌ات در «دیدار کارگردانان سینما با مقام معظم رهبری»، «دو قدم مانده به صبح» و «صبح عالی به خیر»...
- روزت مبارک خانم توران ولی مراد. دوستت دارم به خاطر تمام فریادهایت که آن‌چنان به جایی نمی‌رسند ولی غنیمتی‌ست در دنیای مردانه‌ی مردانه‌ی رسانه ملی. به خاطر برنامه‌ات(اردی بهشت) که سوپاپ اطمینان رسانه‌ی ملی است و با این همه بسیار دوستش دارم...
- روزت مبارک خانم «هنگامه قاضیانی». دوستت دارم به خاطر شخصیت فوق‌العاده‌ات...

- روزتان مبارک زنان محرومِ محکومِ سرزمین من! کاش روزی برسد که حداقل خودمان به خودمان رحم کنیم!...

از وبلاگ: خبرنگار افتخاری نیویورک تایمز