توران ولی مراد- دبیر ائتلاف اسلامی زنان

به عنوان مقدمه ذکر نکته ای خالی از لطف نیست. در دوران مجلس اول ۱۲ نفر از نمایندگان روحانی به نزد بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی (ره) رفتند و با این استدلال که نمایندگی مجلس وکالت است و وکالت قضاوت است و قضاوت از باب های حکومت، حضور زنان نماینده در مجلس خلاف اسلام است. مطرح کنندگان این سخن خود نقل کرده اند که حضرت امام دستشان را به علامت نفی و رد این حرف تکان داده و به آن ها گفته اند این حرف شما خلاف اسلام است.شاید همین موضوع خود بیانگر ضرورت ایستادگی و مقاومت برای حضور زنان و حضور پررنگتر زنان در مجلس باشد. چرا توجه به این نکته لازم است؟

تفکری که با زنان را در مجلس نمی خواهد نه یک شبه از بین رفت و نه دست از فعالیت برداشت. حضور کمرنگ زنان در پست های کلیدی و تصمیم گیر و تصمیم ساز در این سال ها نشان از قوت و قدرت و نفوذ و علمکرد این تفکر دارد. مهمترین اصل این است که برای حفظ انقلاب در مجرای اصلی خود، تلاش برای حضور پررنگ زنان در مراکز تصمیم ساز از ضروریات است.

با پیروزی انقلاب اسلامی زنان با آن تصویر و تصوری که از خود و از نظام جمهوری اسلامی داشتند نه تلاش خاصی برای نشستن بر صندلی های تاثیرگذار کردند و نه پیشتاز برای کسب آن ها بودند. بنای دیگری هم بنای انقلاب اسلامی بوده است که در قانون اساسی هم ثبت شد و آن رفع تبعیض ها و اجرای عدالت بوده است و بر همین اساس عدالت ایجاب می کند که:

- شایستگی و توانمندی و مدیریت به علاوه تعهد سمت ها و مناسب تاثیرگذار و پرنفوذ را در اختیار انسان ها بگذارد. به تعبیری شاخص ها تعیین کننده شخص ها می شوند نه امتیازات گروهی و غیره. 

- در جهت رفع تبعیض ها و مشکلات زنان و ایجاد فرصت ها لازم است تا زنان خود در مراکز تصمیم ساز و تصمیم گیر حضور فعال و پررنگ داشته باشند.

این مفاهیم که سهم زنان در انقلاب اسلامی ایران بیشتر از مردان است، یا این که زنان و مردان همچنان باید در صحنه و مراقب مسولین باشند تا انقلاب آسیب نبیند بر کسی پوشیده نیست. این تفکر کجا و حضور کمرنگ و کم نفوذ زنان در مراکز تصمیم گیر و تصمیم ساز در این سال ها کجا؟

از طرف دیگر توجه به نکاتی گویای ضرروت تعداد قابل توجه زنان در مجلس است:

- زنان با تخصص و توانمندی های بالا رشد قابل توجهی داشته اند که به عنوان سرمایه های ملی محسوب می شوند. نشان عقل نیست که یک ملت از سرمایه های خود محروم باشد.

- مشکلات فراگیر و رو به رشد زنان و خانواده ها حضور پررنگ زنان را در مراکز و نهادهایی که اهداف، سیاست ها، راهبردها، برنامه ها و طرح ها در این ارتباط تعیین می کند، ایجاب می کند. مجلس در راس امور است و مهمترین مرکزی که نقش تعیین کننده دارد.

- نگرش زنان با نگرش مردان به مسائل متفاوت است. پرداختن به هر مسئله ای هم به نگرش زنان محتاج است و هم به نگرش مردان.

شاید بعضی بگویند که خوب مردم خودشان به زنان رای نمی دهند. در ارتباط با این سخن توجه به نکته ای لازم است و آن این که نمایندگان آن جایی تعیین می شوند که لیست های انتخاباتی بسته می شود. سوال هایی مطرح است که لازم نیست به آن ها پاسخ داده شود. سوالاتی از این قبیل که چه کسانی لیست ها را تعیین می کنند؟ زنان یا مردان؟ ارتباط این مردان در قدرت با هم چه گونه است؟ راه زنان به این وادی ها چه گونه باز می شود؟ زنانی که در لیست ها قرار می گیرند بر چه اساس گزیده می شوند؟ ارتباطات خانوادگی و شخصی تا چه حد در این ارتباط نقش تعیین کننده دارد؟ به علاوه کسانی که پست های کلیدی را به دست می آورند فرصت دارند که خود را به مردم معرفی کنند. این راه هم بر زنان بسته است.

از طرف دیگر تبلیغات و حضور در لیست ها و تلاش برای معرفی شدن خرج دارد. مردانی که در قدرتند از جایی می آورند و در جایی خرج می کنند. زنان نه راهی به این وادی ها دارند و نه امکاناتی در اختیار، پس زنان تاب رقابت با مردان را ندارند. مراکز قدرت در انحصار مردان است و ارتباطات دوستانه و جمعی آن ها با یکدیگر هم فرصت شناخت و راه همکاری باهم را هم برای هم باز می کند. جای زنان پشت این درهای بسته است، پس چه گونه باید بتوانند به مراکز تصمیم گیر و تصمیم ساز راه یابند؟ مشکلات زنان کجا باید دیده شود و برای رفع آن ها و رفع تبعیض ها از زنان اقدام شود؟

ائتلاف اسلامی زنان بعد از گذشت نزدیک به سه دهه و عدم راهیابی زنان به مراکز کلیدی در دومین بیانیه خود که در۲۲ اسفند ۱۳۸۷ آن را حضوری تقدیم علما کرد خواستار شکستن سقف های شیشه ای و راهیابی زنان به مقام وزارت و سایر پست های کلیدی شد . سخن این نیست که اگر چند زن وزیر و یا یک زن رئیس جمهور شود مشکلات زنان همه حل و رفع خواهد شد. سخن این است که تفکری که زنان را از مراکز تصمیم گیر و تصمیم ساز حذف می کند بر همین روال به دنبال رفع مشکلات زنان هم نخواهد بود. این نگرش ناصحیح به زنان است که باید تغییر کند و منطبق با نگرش اسلام به زن شود. نگرشی که زن را انسانی با کرامت انسانی می بیند و او را مانند مردان انسان صاحب اختیار و حق انتخاب می داند که از همه حقوق انسانی برخوردار است. حضور زنان در پست های کلیدی نشان از ظهور و بروز و حضور این نگرش به زنان است.