مهر از راه می رسد؛ شبکه آموزش، بایدها و نبایدها

شبکه های آموزش غربی متناسب با مخاطبان، برنامه هایشان را ارائه می دهند

شبکه آموزش هنوز تکلیف خود را نمی داند، به همین دلیل مخاطبان در این شبکه تعریف نشده اند. از سوی دیگر این شبکه برای ارائه برنامه هایش جدول زمان بندی مناسبی ندارد تا مخاطبان به موقعه از تمام برنامه های آموزشی آگاهی پیدا کنند.

"فرشته ولی مراد"، کارشناس رسانه و جامعه شناس در گفت و گو با خبرنگار تلویزیون "مهر" ضمن اشاره به مطلب فوق گفت: تاسیس شبکه آموزش قدم خوبی بود، چرا که ضرورت آن احساس می شد، اما یکی از اشکال های اساسی شبکه آموزش عدم تعریف از مخاطب است، به همین دلیل گزینه هایی از دروس دانشگاهی، دبیرستانی، راهنمایی و دبستانی انتخاب شده و مخلوطی از آن ها نشان داده می شود. البته برخی از برنامه های آموزشی همچون انیمیشن یا پودمان حقوق خانواده مناسب است، حتی در برنامه حقوق خانواده تحلیل های خوبی ارائه می شود و در آسیب شناسی این مساله، مباحث به دقت باز می شوند. اما در مجموع برنامه ها از مخاطب تعریف ندارد.

 وی با اشاره به جدول زمان بندی برنامه های آموزش گفت: متاسفانه مسوولان شبکه آموزش به ارائه جدول زمان بندی توجه نمی کنند و در این زمینه زمان بندی روشنی نیست، در حالی که ارائه جدول زمان بندی یکی از ضروری ترین کارهای شبکه آموزش است. به عنوان نمونه زمانی که یک سریال پخش می شود، برای مخاطب جا می افتد، اما با وجود تکثر برنامه ها، مخاطبان کمتر متوجه برنامه های آموزشی می شوند. شبکه آموزش می تواند جدول هفتگی خود را در زمان های مختلف اعلام کند. به عنوان نمونه مخاطبان انیمیشن باید بدانند که برنامه آموزشی شان را در چه زمانی ببینند. علاوه بر آن برای جدول هفتگی می توانند تیزرهایی بسازنند و بعد از توافقات لازم در شبکه های دیگر نشان دهند تا مخاطبان نسبت به تمام برنامه های آموزشی آگاهی پیدا کنند.

وی خاطر نشان کرد: همچنین شبکه آموزش بعد از ارائه تعریف از مخاطب می تواند برنامه های کاملاً تخصصی برای آن طیف از مخاطبان بسازنند. در واقع برنامه ها از بالا باید حساب شده برنامه ریزی شوند.

وی اشاره کرد: از سوی دیگر شبکه آموزش به اشکالات سیستم آموزش ما گرفتار شده است و همانند سیستم آموزش یاد گرفته که فقط جنبه اطلاع رسانی محفوظات را اعمال کند وبه جای این که خلق کند، فقط یاد می دهد. درحالی که آموزش صرفاً نباید اطلاعات دهد، بلکه باید افراد خلاق بیرون دهد. یکی از اشکلات صدا و سیما در تاسیس شبکه های مختلف این است که اهداف را روشن نمی کند که بر اساس آن به تعریف مشخصی هم برسد و به راه کارهای مناسبی دست پیدا کند، در حالی که در سیاست گذاری های کلان باید این کار انجام شود و برنامه ریزی صورت بگیرد.

وی با اشاره به شبکه های آموزش در کشورهای غربی گفت: در آن جا نه تنها شبکه آموزش، بلکه دیگر شبکه ها به صورت ابزارهایی دراختیار یک سیستم هستند . این سیستم نیز اهداف خود را در یک راستا از طریق این رسانه ها پیاده می کند. در شبکه های آموزش غربی برنامه هایی متناسب با مخاطبان عرضه می شود و بیشتر برنامه ها عملیاتی است و با توجه به مخاطبان زمان بندی می کند تا بیشتر مورد استفاده آن ها قرار بگیرد، اما در ایران این طور نیست و شبکه آموزش فقط جنبه اطلاع رسانی دارد و افراد خلاق بیرون نمی دهد.

وی افزود: از سوی دیگر شبکه آموزش در ارتباط با ادبیات نقص دارد. ما از ادبیات غنی برخوردار هستیم و شبکه آموزش از دو بستر در این زمینه می تواند برنامه هایش را ارائه دهد. اول این که با ساخت برنامه های جذاب گنجینه های ادبی را دلچسب تر کند و آن را باز کند. دوم، به افراد خلاق ادبی و هنری بپردازد. همچنین جلسات آموزش شعر، داستان نویسی، نگارش و... بگذارد، البته این برنامه ها نباید خشک و خسته کننده برای مخاطبان باشد.

تاریخ مصاحبه: ۱۳۸۴/۰۶/۲۷